Seviyorum.. Yaşamımdaki bütün
kıvrımların dahilinde hem de..
Uzakta bilinmez bir ışık ümidiydi ilk
önce. 1998! O yılda tanıştık biz. Farklı yerlere gitmiş yıldızlardık, yakın çok
yakın yerlerde parlamaya başlamış.. Aynı aydınlığın sağanağında buluştuk işte o
yılda ve tıpkı kayan yıldızlar gibi ayrıldı yollarımız sonra. Yanılmış mıydım?
Aynı yolun kahramanları değil miydik biz?! Yavaşça dindi, yağmaz oldu, çöle
döndü. Ardından bir gün, aniden çatlayan hayatımın bir deliğinden sızmaya
başladı. O akıntıyı hissetmem 8,5 yıla mal oldu. 2007! Bak sen bak! Birdenbire
ısrarlı bir yıldız gibi parlamaya başladı tekrar göğümde. Göz kırpıyordu ama
zamanla anladım ki sönmeye başlamıştı. İki elimin arasında tuttum onu,
sıkmadan, gevşek.. İstediği zaman gidebileceğini bilsin istedim, istediğim
zaman gidebileceğimi de bilsin.. Sıcaklıkla ovaladım, yumuşakça.. Çok zordu,
hala da zor ya.. Keskin, sivri yanlarını yontmaya çalışıyorum. Geçmişindeki acılı
anılarını unutsun en azından acıları dinsin diye uğraşıyorum. Ona sarılırken
ben de değişmeye başladım. Onunla birlikte daha iyi bir insan oluyorum. Sevmeye
daha çok inandım. HErkes inansın istiyorum.
Gelecek günlerin zorluğunu ondan daha
iyi bilerek hem de..
Yoklukları, özlemleri, amaçları,
öfkeleri içinde onu kaybetmemek için direndim. HEp çok sevdim.. İçinden taşan
lavları gördüğüm zamanlarda bile vazgeçmedim ondan.. Onu, ondan vazgeçmeyi
düşünmeyecek kadar çok sevdim. En çok ben sevdim diye kimseyle yarışmayacak
kadar sevdim hem de.. Onu terk edenlerin karşısında oldum, o kimi sevmiyorsa
ben de sevmedim.. Onu kırıp bükenlere diş biledim.. İçindeki sinemanın görüntülerini,
seslerini kocaman göğümüzde izledim. kimselere sırrını vermedim. Onu, beni
incitenlere gülümsememi istedi, ben bunu pek beceremedim. İstemedim iki yüzlü
olmayı. O ise büyük savaşçıydı. Benim yanımda dinsin istedim. Esip gürlerken
zarar gördüğünü ona göstermek istedim.
"Sokaklar benim evim," dedi.
Ben, "yalnız değilsin artık," dedim.
Onu bırakıp gidenlere, onu başka bir
ülkeye, başka birilerine mahkum edenlere dur, dedim. Ona kimsenin dokunmasına,
artık onun içine kimsenin bir şey saplamasına izin vermeyeceğimi sessiz,
durgun, asık yüzümle belirttim. Yüzüm asıktı çünkü sevdiğimin acılarını ağır
çekti yüzümde.. Gülemedim.. Ben onu incitenlere hiç gülümsemedim.
Beş yılımızın ardından korkmadım. Hâlâ cesurum, hâlâ aşığım. İçimi
açtığım bu adamla büyüyorum ben. Sevgisi hayatım boyunca sığındığım tek yer.
Bir tek onun yokluğu yalnızlığımdır benim. Yoksa onlar öyleymiş, bunlar
böyleymiş bize ne!
Yanımdaki asil duruşuna, aşkımıza sahip
çıkışına, mutluluğu için mücadelesine tanık oldum. Sevdiğim adam HEp haklı
çıkardı beni. İstemeseler de mutluluğumuzu, kendi cehennemlerine çekmeye
çalışsalar da bizi, cennete çevirdi hayatımızı HEr seferinde sevgilim.
Oysa sadece mutlu olmak istiyoruz.
Yanımızda olsunlar, şölenimizde bizimle gülebilsinler istedik.
Sevmenin kime ne zararı var ki..
Sevmekle yaşar insan. Biz yaşamayı seçtik.
