Uzun bir süredir düşündüğüm, insanları değerlendirerek sonuca vardığım bir tezim var. Bunu arkadaşlarımla paylaşınca benimle hemfikir olanları da görüyorum.
Mutlu insanlara tahammül edemeyenler çok. Hatta bence çok fazla. Mutlu insana tahammül edilmiyor çünkü onların varlığı 'mutlu olma' gerçeğini ortaya koyuyor. Başkalarının mutlu olabildiğini gören 'mutsuz insanlar' sanki herkes mutsuzmuş zannettikleri uykudan uyanıveriyorlar. Mutlu olmayı beceremedikleri için de 'mutlu insanların' mutluluğunu bozmaya çalışıyorlar. Herkes mutsuz olursa bunun bir beceriksizlik değil normal bir şey olduğunu görüp rahat edecekler.
İnadına söylüyorum işte size rağmen, ben mutluyum! Mutlu olmayı becerebiliyorum. Yaşamımı mutlu olmak üzerine kurdum ben. Başıma her ne gelirse gelsin dünyadaki en kötü şeyler benim başıma gelmiş gibi davranmam. Evet, acı çekerim, ağlarım, kahrolurum ama bilirim ki her fırtına bir gün diner. Sessizlik başlar, sonra yine fırtına kopar. Ben bilirim dünyada hiç bir şeyin sabit kalmadığını. Gerileyerek değil, gelişerek değişmeye çalışırım.
Uzun bir süredir, mutsuzluğu seven insanlardan kaçıyorum, kıymetli hayatımda onlara yer vermiyorum. Elbette insan sürekli mutlu olmayabilir ama mutsuzluktan kendilerine çıkar sağlamaya çalışan insanlar var ya işte ben onlara tahammül edemiyorum. Sürekli mutsuzluk çok can sıkıcı. Biraz olsun çaba göstermeli. Ardından mutluluk mutlaka geliyor.
Senin başına dert gelmemiş diye düşünmeyin. Saysam geceden sabaha kadar susmadan sıralayabilirim sıkıntılarımı, mutsuzluk sebeplerimi. Ben mutluluk sebeplerimi büyütmeye çalışıyorum. İnanın mutsuzluğunu sürekli sayıp dökenlere tahammül edemiyorum, HEle ki mutsuzluklarının sebebi olarak başkalarını gösterenlere hiç..
